IJsvisser in de buurt van Tuusula (bij Helsinki, waar we logeerden bij vrienden). Hij werkt met met netten die onder het ijs hangen.

Hij was heel tevreden over zijn vangst: "Eten voor 2 avonden voor mij en mijn vrouw".

Dit is het huis van de huskykennel "Bearhillhusky" van Valentijn Beets en Veronica, in de buurt van Lieksa, Oost Finland.

Hun honden slapen in hokken buiten. Het zijn Alaska husky's, een "ras" dat niet op uiterlijk, maar op loopeigenschappen en karakter wordt gefokt.

De sleden staan klaar voor vertrek. De honden hebben er zin in. Slee goed vastbinden aan een boom, anders vertrekken ze zonder ons.

Daar gaan we dan! Even was het heel spannend, daarna kon ik wat meer relaxed op de slee staan.

Heerlijk door het landschap glijden. De honden hebben geen aanmoediging nodig. Na de tijd zijn ze wel blij met een dikke knuffel!

Slede rijden: voeten op de glijders, handvat goed vasthouden, wanneer nodig op de rem trappen. En geen spullen laten vallen (omkeren is erg lastig).

Mooi he?

Reisgenote Celine (uit Bonn) met haar bont gekleurde team.

Elke dag lunch met een kampvuur. Even werk, maar dan genieten: Valentijn (l) en mijn vader Geert (r).

Andere lunchplek, maar wel met een kampvuur natuurlijk.

Geert zit hier maar kort voor mij. Meestal was hij verder voor mij, want hij had het snelste team van ons (behalve Valentijn dan, die had 7 honden).

Genieten!

Even stoppen om te kijken naar het woelige water. Wat de honden betreft hadden we meteen verder mogen gaan. Die houden niet van wachten.

In de diepe sneeuw omkeren voor een verloren mobiele telefoon blijkt niet mee te vallen.

Dit is Oslo, mijn leidershond. Harde werker. Is een puppie van Robert Sorlie. Als je hem een knuffel geeft, legt die zijn kop op je schoot.

Dit is Fuji, ook een harde werkster. En ook lief. Sledehonden zijn gewoon honden die goed en graag rennen. Ze zijn echt niet half verwilderd of zo.

Langs de oever van een rivier. De trail liep ook over het ijs. Hier en daar zaten er flinke scheuren in. Heel klein beetje eng.

Bochten vereisen stuur- en hangwerk. Daarom zijn de meeste foto's van rechte stukken. Hier had ik de camera maar net op tijd weer weggestopt.

Een van de blokhutten waarin we overnachtten tijdens de trektocht. Eerste ding bij aankomst: kachel aanmaken.

De honden mogen na aankomst even loslopen. Ze lopen rond, begroeten elkaar, maar lopen niet weg. Ze komen netjes wanneer ze worden geroepen.

De honden eten graag en veel. Sommige honden kiepen hun bak om omdat ze alleen de vaste bestanddelen op willen eten.

Hondenvoer, of exacter: huskyvoer. Vet vlees en super-energierijke brokken. Ze eten qua energie het 3 tot 5-voudige van een (normaal) mens.

Bij elke hut is een houtgestookte sauna. Effe zweten is wel lekker, maar nog lekkerder is heet water uit de houtgestookte boiler over je heen gieten.

Zonsondergang boven het dichtgevroren meer. Uit dit meer schepten we water uit een zelf gehakken gat in het ijs (40cm dik).

Pas als alles klaar is, gaan we zelf aan het avondeten. Meestal was het dan al 8 uur geweest.

De honden slapen buiten. Ze krijgen nog een jas aan, maar die hebben ze niet echt nodig. Voor het slapen geven ze nog een minutenlang "huilconcert".